Feminisme

 

Nooit meer slapen had Kaouthar Darmoni in de uitzending. Wat een vrouw! Hoe kan het dat ik nog nooit eerder van haar had gehoord? Vreselijk intelligent en krachtig en interessant. Om je als meisje van zestien op te laten pakken omdat je topless op het strand ligt is nog eens wat stoerder dan de preutse afkeuring van minirokjes van Nederlandse feministes in diezelfde tijd. Destijds was de agressie van lelijke dames in hobbezaktuinbroeken voor mij voldoende reden om mezelf wèl feminist te noemen maar me niet aan te willen sluiten bij een ‘beweging’. Hanneke en ik, zestien allebei en met sexy rokjes en lange benen, pasten niet in een demonstratie tegen geweld dat mannen vrouwen aandeden omdat we ons verleidelijk kleedden.

Darmoni zet het recht. Feminisme gaat niet over anti-man of anti-(hetero)seks en al helemaal niet over anti-verleiding of anti-sensualiteit. Het gaat over de vrijheid te beschikken over je eigen lichaam en te genieten van je lichaam. Sensualiteit gaat niet over een bepaald uiterlijk maar over het ‘owning’ je lijf, je comfortabel voelen en weten wat lekker is. Het is geweld waardoor vrouwen zich niet prettig voelen in hun lijf, geweld en dreiging en intimidatie waardoor mooi zijn gevaarlijk is.

Nederlandse feministes zaten er naast. Het zal de preutse puriteinse achtergrond zijn. We moeten onze zonen opvoeden tot mannen die begeren door sensualiteit en erotiek in plaats van macht en onderwerping.

Mensen prikkelen om te werken

 De veronderstelling van rechtse partijen (en vroeger, toen ie nog VVD-er was, nadrukkelijk van Wilders) is dat mensen meer hun best doen om een baan te vinden als ze maar arm genoeg zijn. Hoe lager je inkomen en hoe onzekerder je toekomst, hoe groter je bereidheid om ongunstige arbeidsvoorwaarden te accepteren is het idee.

Maar dan moeten die betaalde banen er wel zijn, en het salaris moet dan ook wel echt hoger liggen dan die afgeknepen uitkering. Het moet ook genoeg opleveren om de schulden af te betalen die je opgelopen hebt en uit werken gaan moet ook niet teveel kosten kwa vervoer, kleding, ontspanning. Als werken niks oplevert kunnen mensen net zo goed arm blijven zonder te werken.

Belangrijker dan dat vraag ik me eigenlijk af of het wel klopt dat de homo economicus eieren voor z’n geld kiest als het alternatief akelige armoede is. Ik heb altijd het idee dat de meeste mensen graag willen werken. Betaald werk geeft niet alleen inkomen en onafhankelijkheid, toch een beetje nodig voor wat waardigheid. Het geeft ook zin aan je bestaan, sociale contacten, ritme en regelmaat en de kans om jezelf te ontwikkelen. Het lijkt mij eigenlijk meer voor de hand liggen dat mensen vanuit een fatsoenlijk bestaansminimum beter zullen bedenken welk werk goed bij hen past dan als ze in paniek of depressie aan het overleven zijn.

En voor de mensen voor wie eigenlijk alleen maar de echte rotbaantjes zijn weggelegd zou ik zeggen: maak die baantjes minder rottig, zorg dat ook de kantoorpoetser of de rioolontstopper nog beroepstrots en sociaal contact kan halen uit het werk. Betaal ze eerlijk – het gaat om werk dat cruciaal is voor onze zo beschaafde maatschappij.

Ik zou vooral graag onderzoek zien over de motieven van uitkeringstrekkers om wel of niet te gaan werken. Tot die tijd geven ethische overwegingen voor mij de doorslag: ik wil niet leven in een land waarin zoveel mensen de touwtjes niet aan elkaar kunnen knopen.

Persoonsgegevens

 

Mijn persoonsgegevens, mijn adres, email en telefoonnummer, mijn BSN, mijn bankrekeningnummer zijn allemaal gelekt. Door de GGD, door ticketcounter, door nog een paar databoeren waar ik nog nooit van gehoord had maar waar ik kennelijk indirect wel eens zaken mee heb gedaan. Soms krijg ik paniekerige mailtjes met een link waar ik dan kan checken of ook mijn data gelekt zijn. Die behandel ik omzichtig want het kunnen zomaar fishingmailtjes zijn, maar uiteindelijk heb ik de informatie dan toch bij elkaar.

En dan? Niks. De lekke databoer laat me nog weten dat ik voortaan nog beter op moet letten en me niet moet laten verleiden m’n wachtwoorden door te geven. Daar blijft het verder bij. Ik kan m’n naam en geboortedatum niet wijzigen, ik verhuis niet acuut en ik hou het telefoonnummer dat al mijn vrienden hebben.

Alsof de Appie kopietjes van mijn voordeursleutel uitdeelt met een adreslabeltje erbij en dan tegen mij zegt “Oeps, sorry, we hebben per ongeluk wat sleutels rondgestrooid dus blijf de komende jaren maar vooral thuis!” Alleen: dat slot dat zou ik nog kunnen veranderen.

Het maakt maar weer eens pijnlijk duidelijk hoe afhankelijk ik van de overheid ben voor een goeie bescherming tegen allerhande tuig. En hoe die bescherming flink tekort schiet.