Als ik aan iemand vraag waarom hij iets doet of denkt, dan is dat omdat ik wil weten waarom hij doet of denkt wat ie doet of denkt. Ook al beweert mevrouw Wiss dat dat niet het geval is, ik vraag heel vaak naar het waarom van iets omdat ik het waarom probeer te begrijpen.
Ik hou niet van zelfhulpboeken en dit boekje vormt daarop geen uitzondering. Ook al is het best leuk geschreven (ondanks het onnodige gebruik van engels hier en daar – Socrates zei heel zeker niet "wisdom begins with wonder"). En ook al lijkt het me inhoudelijk best waar dat gesprekken er beter van worden als je goed luistert, goeie vragen stelt en als je oordeel even uitstelt. Begrijpen voordat je begrepen wil worden, mooie aanbeveling. Maar de vertaling van oefeningen in een training naar alinea’s in een boek levert onnatuurlijke teksten op: “Vind je het goed als ik je een vraag stel?” Erger nog vind ik het impliciete beeld dat de vraagsteller de eigenlijke ‘wijze’ is die de gesprekspartner tot betere inzichten brengt. Hier en daar wordt wel beweerd dat het er om zou gaan gezamenlijk tot meer inzicht te komen, maar tientallen keren wordt glashard verzekerd dat het de ander is die tot reflectie moet worden bewogen.
Tenslotte bevalt de titel me ook al niet. Het is gezocht, geforceerd, een poging van de marketingafdeling om iets hoogdravends te verbinden met het dagelijks leven.
