Diversiteit

Af en toe mag ik schoolkassen vertellen over de rechtsstaat in het Oranjehotel, de voormalige gevangenis waar de nazi’s vijfentwintigduizend mensen opsloten. Er komt een twintigtal tienermeisjes naar binnen. Tot mijn verbijstering zijn ze allemaal identiek! Blonde lange haren, zwaar opgemaakte gezichtjes, beige blousjes en lichtblauwe spijkerbroeken. Hoe ga ik deze kinderen nou uitleggen dat democratie begint bij diversiteit? Dat uniciteit een waarde is? Dat de mensheid zich ontwikkelt bij de gratie van deviantie en creativiteit?

Ik hou het maar bij de rechtsstaat en de politieke vrijheden. “Je mag zeggen wat je wilt” en “je mag geloven wat je wilt”. Dat is mooi natuurlijk maar als iedereen zoveel mogelijk op de één of andere influencer wil lijken heeft niemand meer wat interessants te zeggen.

Fietsdag

en dat dan twintig km lang

Ik dacht dat ik het nu toch wel superperfect voor elkaar had voor m'n fietsonderhoud. Met een fijn herfstzonnetje en wind in de rug naar Leiden gefietst (15,5 km), zo de trein in en vervolgens met nog meer wind in de rug de recreatieve route van Haarlem naar de fietswinkel (22,9 km). Uitvoerig besproken wat er allemaal moest gebeuren, nieuw stuur om m'n schouders te ontlasten, gezellig meegeluncht en daarna een uurtje Rijksmuseum. Ik vond het net welletjes toen de Vakantiefietser belde dat m'n fiets klaar was, en zo stapte ik iets voor vier op om tegen de stormachtige wind naar station Hoofddorp of - als het toch goed zou gaan - Nieuw Vennep te trappen. Totdat ik bedacht dat ik even moest checken wanneer dal- en spitsuren zijn want in de spits mag de fiets niet in de trein, ook al betaal je er kapitalen voor. En ja hoor, de spits loopt volgens NS, ook op vrijdag, van vier tot half zeven. Nou passeerde ik Hoofddorp nog voor vijf uur en hoewel ik al best moe was van die tegenwind leek het me beter om door te fietsen dan om anderhalf uur te gaan zitten wachten. Het genot van de ochtend, de fantastische natuur-menscombinatie met al m'n zintuigen open en een bonus van overvliegende ganzen, deed zich op geen enkele manier voor. M'n nieuwe stuur lijkt inderdaad een tikje beter maar ik miste toch m'n ouwe verticale handgrepen. Had ik nou toch maar een nieuw zadel gekocht. En m'n drank was ook al op. En ik deed dus toch weer dat vermaledije rechte rotstuk van de Hoofdvaart waar werkelijk niks moois te zien is, het fietspad hobbelig is en de wind vrij spel heeft. Bij Abbenes stond dat alleen aanwonenden door mochten maar in de hoop dat ik wel even over een werk heen kon fietste ik eigenwijs door. Om na een kilometer tegen een hoog hek aan te rijden dus ik moest toch terug. Zo werd het alsnog 45 km, tegen een dikke windkracht 4. Met een inmiddels lege telefoon. Gelukkig kwam er geen conducteur en zeven uur was ik thuis. Met honger en een pijnlijke kont maar wel tevreden dat ik dit toch nog wel voor elkaar krijg.

Actie

Ik heb geen zin om te demonstreren en al helemaal niet buiten Den Haag. Ik heb wel wat beters te doen en ik betwijfel of het er toe doet. Maar ja ik geloof dat democratie gebaseerd op betrokken burgerschap (een pleonasme eigenlijk) en ik vind dat er eindelijk weer eens aandacht moet zijn voor zaken die er echt toe doen, in plaats van dat xenofobe gezeik over immigratie. Ik toog op deze prachtige zaterdag dus toch maar naar de hoofdstad, een tikje slimmer dan vorige keer zodat ik direct aan de voorkant van de stoet meeliep. Het was tof. Gezellig, er was een hoop creativiteit, ik liep vlak voor een drumband wat ik altijd heerlijk vind, en ik kwam nog een oud-collega tegen. Toen we bij het museumplein aankwamen keerde ik om en ik liep via de Spiegelstraat terug richting station. Dat was een bijzonder vervreemdende ervaring. Terwijl ik tussen de toeristen door slalomde zag je bij elke brug een paar meter verderop de demonstrerende stoet langs komen, met vlaggen en borden en chants. De toeristen hadden duidelijk geen idee, ze waren te druk met de etalages en hun rolkoffertjes.
Ook op radio en tv was er nauwelijks aandacht voor de veertigduizend mensen die de moeite hadden genomen om te vragen om maatregelen waarmee de natuur niet nog verder geweld aandoen. Betere ov- en fietsinfrastructuur, bouwen met hout en goed isoleren, natuur in plaats van vee, geen ruimte voor commerciele AI en dergelijke. Het zal allemaal weer niet gebeuren. Daar word je moedeloos van, maar zo'n fijne demonstratie verlicht wel.