Zwart kantoorgebouw

Je zou het niet zeggen, als je de tombe in loopt, maar R8 zit helemaal vol futuristische technische snufjes. Nou ja, vol, er is te weinig van alles maar wat er is is het modernste van het modernste. Maar dat gaat dus kapot. De vacuum toiletten raken bijna dagelijks verstopt. De lampen, die per stuk computergestuurd zijn, blijven de hele nacht aan. Draaideuren en toegangspoortjes zijn gemiddeld een week per maand gesloten voor reparaties. De roltrap, de ramen, de stopcontacten, de beeldschermen: non stop is er vanalles kapot. Als het waait en regent moeten fietsers buitenom want de buitendeur kan niet tegen wind. Het lekt op veel plaatsen. Bureaus en stoelen moet je niet te vaak (electrisch) verstellen want dan blijven ze voor eeuwig in de meest oncomfortabele stand staan. Er hangen knoppen waarmee je zogenaamd de verwarming/airco kan bedienen maar die doen het niet en het is altijd te koud of te warm. Los van de temperatuur is het bedompt want luchtverversing is er al helemaal niet. Ondertussen worden nog altijd alle kranen wekelijks een minuut doorgespoeld wegens legionella en al dat water wordt niet opgevangen en hergebruikt.

Dit gebouw is een enorme aanfluiting waarin het beroerd werken is. Er vindt een hoop energie- en waterverspilling plaats, het is niet ingericht om milieubewust gedrag te bevorderen en de kosten voor de eeuwige reparaties lopen waarschijnlijk in de miljoenen.

Maar oplossingen zijn niet te verzinnen, want niks mag. Lichten met een simpele schakelaar bedienen: mag niet. Kraanwater opvangen om er de wc mee door te spoelen: mag niet. Planten neerzetten: mag niet (ze gaan toch dood trouwens). De trap gebruiken: kan niet (want afgesloten voor iets geheims van BZ). Je fiets ergens buiten parkeren: mag niet, of hij waait de gracht in.

Het ergste is niet eens de directe verspilling van belastinggeld aan het moeilijk maken van ambtenarenwerk. Het ergste is dat dit de normale en de enige manier is waarop we in Den Haag dingen regelen. Niet alleen treiteren we onszelf met waardeloze huisvesting en achterlijke regels, dit is hoe we heel Nederland reguleren. Elk beleidsdoel moet worden bereikt door individuen ge- en verboden op te leggen en door vooral niet met mensen mee te denken. Geen wonder dat mensen boos zijn.

 

Wachtgeld

Door het "wat je zegt ben je zelf" verhaal over het wachtgeld van Mona Keijzer gaat iedereen mee met het verhaal dat campagne voeren met wachtgeld iets verkeerds zou zijn. Voor de zoveelste keer wordt daarmee het frame van politici als baantjesjagers en plucheplakkers bevestigd.
Ik wil politici die (zelf)respect verdienen en die dus ook fatsoenlijk beloond worden voor hun belangrijke in zware werk. En ik wil niet dat er politiek bedreven gaat worden met het belang van inkomenszekerheid in het achterhoofd: politici moeten keuzes maken op politieke gronden, niet omdat ze zich zorgen maken over hun inkomensverlies als ze hun zetel kwijt raken. In een democratie zijn kandidaatstelling en verkiezingscampagnes essentieel onderdeel van het proces en ook daarin hoop je dat niemand gehinderd wordt door banale overwegingen over hun inkomen.
Sterker nog, het gigantische belang van geld heeft de Amerikaanse democratie zichtbaar uitgehold. Als we in Nederland niet dezelfde kant op willen moeten we niet zo spastisch doen over salarissen en wachtgeldregelingen van kandidaten, volksvertegenwoordigers en bestuurders. Stevige beloningen houden het geld in de campagnes niet tegen, maar het kan wel helpen om de politieke integriteit een beetje te stutten.

Geen vogeltjes meer

De vogeltjes zijn verdwenen. Tot en met juli kon ik dagelijks genieten van een stuk of vier, vijf meesjes, een mus en altijd twee merels. Sinds de zomer zie ik alleen nog maar af en toe een merel, naast de verfoeide duiven en eksters die nog wel m'n gazon onderschijten. De grasparkieten hebben ons blok inmiddels ook gevonden zo te horen, maar ze vliegen over m'n tuintje heen. Zelfs broodkruimels blijven liggen.

Midden-Limburg

Er zijn maar weinig landschappen zo lelijk als de streek waar ik geboren en opgegroeid ben. Enorme stallen en silo's wisselen de industrieterreinen af. Dorpjes met huizen en kerkjes die wel oud maar niet pittoresk zijn. Blokker, Jan Linders, Trekpleister. Overal mais, aspergebedden en paarden, de weë stank van  varkens en kippen is onontkoombaar. In de verte de vierkante tv-toren die enkele jaren na mijn vertrek naast ons dorp werd gebouwd. Bramen en brandnetels.  Hier en daar herinnert een omgekeerde vlag of enorme pickuptruck met boerebonte zakdoek me er nog aan dat de mensen hier bekrompen en onvriendelijk zijn, zeker als je het dialect niet spreekt. Ik vraag me nog altijd af wat hier eigenlijk tegen vernieuwing en tegen buitenstaanders te verdedigen valt.

Mathieu, Connemara

Ik praat Frans als een kleuter, ik begrijp nog geen kwart van wat mensen zeggen, maar van een goed frans boek kan ik toch echt genieten. Natuurlijk mis ik een hoop maar ik kan het verhaal en ook de grappen goed volgen. Bovendien wordt m’n spreekfrans er beter van.

Het verhaal gaat opnieuw over sappelaars, sukkelaars, de Hele Gewone Mensen voor wie het niet meevalt om echt gelukkig te zijn. Mensen die in een wat achterlijke regio leven en daar ook eigenlijk niet aan kunnen ontsnappen. Net als het vorige boek dat ik van Mathieu las, Leurs enfants apres eux, was het ook hier weer één grote herkenning. Ik ben een vergelijkbare regio opgegroeid met vergelijkbare evenementen en vergelijkbare levenslopen van m’n klasgenoten en mezelf. Wij hadden geen ijshockey maar voetbal en paardrijden en onze economie hing niet af van een paar fabrieken maar van intensieve veeteelt en de DAF. Ook in ons dorp zat je vast als je geen auto kon rijden omdat je teveel gedronken had.

Het is allemaal treurig maar tegelijk weten de figuren in het boek zich toch wel te redden. Ze worden verliefd, houden van hun kinderen, zorgen voor hun ouders. Het is gewoon ‘het leven’, ‘de dingen gaan zoals ze gaan’, al die berustende formuleringen die steeds terug komen. Met af en toe een dans-en-zuipavond waar iedereen zich met hart en ziel in stort, zich verliest, in de wetenschap dat er een kater en een werkweek volgen.

De democratie redden

Het zijn deprimerende tijden vol milieuvervuiling, oorlogsdreiging en slechte publieke voorzieningen. Genoeg om ernstig bezorgd te zijn. Maar het allerzorgelijkst is de erosie van democratie en recht want dat zijn toch de pijlers waarop de aanpak van die problemen rust.

Ik zie twee grote bedreigingen voor democratie en gelijke politieke rechten voor iedereen. Gebrek aan kennis en gebrek aan veiligheid.

Als wetenschap, onderbouwde adviezen of verantwoording er volstrekt niet meer toe doet lopen democratische mechanismen vast. Zie bijvoorbeeld het getoeter van Jan-en-alleman over een kiesdrempel, terwijl er net een staatscommissie is geweest die zich een paar jaar bijzonder grondig gebogen heeft over het verbeteren van ons parlementair stelsel. Zie rapport na rapport waarin gewaarschuwd wordt voor de gevaren van het laissez-faire-marktoptimisme, zonder dat iemand beleid ontwikkelt. Zie de conflicten tussen kennis en belangen waarbij de overheid elke keer de oren laat hangen naar de grootste schreeuwers.

Schreeuwers die het ronduit gevaarlijk maken om je mening te uiten, politiek actief te zijn of het land te besturen.

Dat is de schuld van media, sociale media en politici die keer op keer het vuurtje opstoken maar nog steeds haalt in het beste geval iedereen de schouders op, in het slechtste geval krijgt het slachtoffer de schuld in de schoenen geschoven. Kaag had niet zo bekakt mogen praten. Jetten kan niet tegen een grapje. Van der Wal reageert overdreven. Simons zou geen partij mogen aanvoeren.

Als we de bedreigingen, intimidatie, haatzaai, minachting en insinuaties niet stoppen geven we de politieke vrijheid op. De vrijheid om van mening te verschillen, de vrijheid om invloed uit te oefenen en de vrijheid om misstanden aan de kaak te stellen. Politici voor vrijheid, en politici voor democratie, moeten respect voor hun opponenten tonen en als ze dat niet doen moet een Kamervoorzitter hard ingrijpen. De politie moet daders van intimidatie en laster opsporen, het OM moet ze vervolgen, rechters moeten ze veroordelen. Media moeten podium bieden aan fatsoenlijke politici en niet aan degenen die voor spektakel en vermaak zorgen. Sociale media zouden reglementen moeten maken en handhaven waarin liegen en lasteren verboden worden, of anoniem posten moeten bemoeilijken. Onderwijzers en ouders zouden kinderen fatsoen en eerlijke conflictbeslechting bij moeten brengen.

Alleen een consequente maatschappelijk-politieke heropvoeding kan de democratie nog redden.

Wolven beschermen

Ik ben links en groen en natuurgenieter en Randstedeling dus ik ben helemaal blij met de komst van wolven naar Nederland. Als specialisten stellen dat we best wat plaats kunnen maken voor een paar roedels dan geloof ik dat. Ik heb sowieso een broertje dood aan veeteelt en al helemaal aan echt intensieve veeteelt waar alles en iedereen voor moet wijken, dus ik vind het vanzelfsprekend dat boeren en schaapsherders een omheining moeten aanleggen om wolven buiten te houden. Ook al loopt een echte wolvenwerende omheining flink in de kosten. En er moet ook echt streng worden opgetreden tegen mensen die wolven doden. Allemaal waar.

Maar als het een keer misgaat en een wolf sluit zichzelf op binnen zo'n omheining, en de schapenhouder die ziet hoe z'n dieren worden opgejaagd en gebeten door een wolf er op af gaat met een riek om die wolf te bestrijden, dan vind ik dat eigenlijk heel erg logisch. Ik stel me voor dat de man behoorlijk in paniek of woest of geschrokken is geweest en best dapper de wolf confronteerde. Het moet allemaal erg akelig zijn geweest en een opluchting dat de wolf werd doodgeschoten. Nota bene nadat de man al gebeten was. Geloof mij, ik ben ooit door een bouvier gebeten die ik van mijn hond af probeerde te slaan, dat doet enorm pijn en is tegelijk heel beangstigend.

Aangifte tegen het slachtoffer doen omdat je nou eenmaal geen wolven mag doden, omdat hij volgens de papieren regels fout heeft gehandeld, is wel het allerstomste wat natuurliefhebbers kunnen doen. Er vond een drama plaats, er was hevige stress en chaos, en de boer viel niet te verwijten dat de wolf uberhaupt bij zijn schapen kwam. De wolvenhaters zeggen natuurlijk sowieso 'zie je wel' na zo'n aanval, maar door een aanklacht in te dienen tonen de natuurbeschermers zich van hun alleronredelijkste en onmenselijkste kant. Dat gaat de wolvenbescherming geen goed doen.