Preventie en repressie

Het valt mensen die het regeerakkoord van VVD en CDA lezen op hoe repressief de overheid zal gaan optreden. Allerlei maatschappelijk onheil wordt met harde hand en streng aangepakt, en dat zien we als repressief.
Maar het weren van islamitische buitenlanders mag dan een harde en ‘rechtse’ maatregel zijn, het is bedoeld als preventie. De gedachte is kennelijk dat moslims crimineel zijn, en dat je criminaliteit dus buiten houdt als je hen buiten houdt.
Dit maakt niet alleen heel zichtbaar hoe belangrijk een goede, onderbouwde beleidstheorie is, hoe noodzakelijk gedegen kennis is over correlaties, gedragsmechanismen, beleidseffectiviteit, juridische voorwaarden enzovoort. Het maakt ook duidelijk dat repressie niet synoniem is voor ‘rechts’ en ‘hard’ en ‘sterke staatsmacht tegenover zwakke burgers’; dat preventie niet hetzelfde is als ‘links’ en ‘knuffelbeleid’ en ‘doelmatig bestuur’. Trouwens, repressieve maatregelen worden vaak beargumenteerd met hun vermeende preventieve werking: als er hard gestraft wordt zullen mensen het wel uit hun hoofd laten om misdaden te begaan, is dan de gedachte.

Er zijn enorm veel mogelijkheden om ongewenste zaken te voorkómen, die allemaal in te delen zijn in één van de twee preventieve benaderingen: een voorwaardenscheppende benadering of een risicobenadering.

Als preventie wordt ondernomen vanuit de gedachte dat risico’s moeten worden beheerst, dus dat ongewenste incidenten moeten worden voorkómen, is de logische eerste zet om risico’s te analyseren. Risico-analyses gaan uit van statistische verbanden tussen kenmerken, de inherente gevaren (hazards) van een situatie, een ding, of een persoon, en de kans dat er iets ongewenst met een bepaalde impact gebeurt. Risicobeheersing richt zich vervolgens selectief op díé situaties, dingen, of personen, die met een groot risico gepaard gaan. De doelmatigheid van een goede risicobenadering komt voort uit de selectiviteit; er wordt geen energie verspild aan het beheersen van kleine risico’s.
Het nadeel van selectiviteit is evident als het om personen gaat. Een preventieve aanpak die uitgaat van risicobeheersing zal bijna automatisch mensen ongelijk behandelen, omdat verschillende mensen verschillende risico’s met zich meebrengen. Als er dan ook nog te weinig kennis ten grondslag ligt aan de risico-analyse (weten we wel echt welke personen met welke risico’s geassocieerd worden?), of als de risicobeheersing niet effectief is, of als de risicobeheersing vooral gezocht wordt in strafrechtelijke maatregelen, dan is er al gauw sprake van ongeoorloofde discriminatie. Discriminatie als gevolg van goede bedoelingen, niet als gevolg van racisme of seksisme.

Preventie kan ook in voorwaardenscheppende zin worden benaderd. In plaats van dijken aan te leggen kan je klimaatbeleid voeren, zodat de zeespiegel niet te hard stijgt, of je kan geen woningen bouwen in uiterwaarden. In plaats van criminaliteit bestrijden en psychiatrie optuigen kan je je richten op goed onderwijs, sociale zekerheid of leefbare buurten. In feite richt dit soort preventie zich op een algemeen niveau van veiligheid, zekerheid en gezondheid. Daarvoor is een sterk bestuur nodig dat over voldoende middelen beschikt om in positieve veiligheid enz. te voorzien.
Het is nauwelijks meetbaar of zulke preventie werkt en kennis over de samenhang tussen voorzieningenniveaus en het voorkómen van onheil zal ook moeilijk te vergaren zijn. Maar de voorwaarden die op deze manier geschapen worden voor een veilige samenleving, zijn gelukkig waarden in zichzelf, hun waarde is niet afhankelijk van criminaliteitscijfers of dodentallen.
Politiek ‘rechts’ kan toch moeilijk beweren dat zulke waarden puur ‘links’ zijn.

CDA

Ademloos naar m'n minister zitten kijken en luisteren. Het is gewoon verschrikkelijk spannend en dan niet op een entertainment-manier. Ik hoop dat de CDA-leden luisteren naar Hirsch Ballin, dat ze beseffen dat er heel veel meer verloren gaat dan weer meeregeren waard is.
Vandaag heb ik het concept regeerakkoord gelezen, en het 'gedoogakkoord'. Dat laatste is een verzameling kopieën van een paar hoofdstukken uit het regeerakkoord, en de selectie en volgorde is al een veeg teken in zichzelf. Migratie, veiligheid, ouderenzorg, financiën.
De economische plannen zijn gewoon rechts, VVD, niet mijn idee van goed beleid maar niet schokkend.
Er wordt verder niet zwart op wit racistisch beleid aangekondigd, maar tussen de regels door spettert van de pagina's af: buitenlanders zijn een gevaar voor de veiligheid, we laten niemand meer binnen en allochtonen zijn tweederangs burgers. Ze kunnen hun Nederlanderschap kwijtraken, hun scholen zijn slechter, ze mishandelen hun kinderen.
Maar het is uiteindelijk de ogenschijnlijke sociale zorg voor bejaarden en dieren die hen ontmaskert. Het oppervlakkige en onoprechte sentimentalisme over pluizige dieren, oudjes die zo hard voor ons gewerkt hebben en kwetsbare kindertjes. De samenleving bestaat niet uit verschillende, volwassen en politiek gelijke burgers maar uit groepen afhankelijke zieligerds die door stoere leiders beschermd moeten worden tegen gemene vreemdelingen. Hoe populistisch kan je zijn?

I robot

Het valt me de laatste tijd op hoe vaak ik hoor of iets ‘mag’ of ‘niet mag’. Ik weet niet of het ligt aan m’n nieuwe werkomgeving, of dat er een subtiele culturele verschuiving gaande is. Mensen benaderen hele gewone dagelijkse handelingen in termen van moeten, mogen en verboden. Alsof alles wat je doet en meemaakt gereguleerd moet zijn, door een boven ons geplaatste autoriteit moet worden toegestaan.
Helemaal nieuw is het niet. Al dertig jaar merken mensen op dat ik geen vlees ‘mag’ eten, terwijl ik gewoon om geheel persoonlijke motieven vegetariër ben. Eten wordt al lang in bijna medische of morele termen gegoten, terwijl het er toch primair om gaat of het je bevredigt.
Gekmakende bureaucratieën ontstaan er, als elke activiteit aangedreven wordt door een regel, een voorschrift, een procedure of een toestemming. Denk vooral niet zelf na, wees vooral niet gewoon aardig en geïnteresseerd, neem nooit initiatief en wees nooit creatief. Voor je het weet loop je tegen de muur van ‘dat mag niet’ op.

Begrijpend lezen

Een groepje tieners draalt voor de tram. Ze overleggen over de betekenis van de sticker op de deur: “Alléén OV-chip” staat erop. Ze besluiten dat dat betekent dat groepen er niet in mogen, maar passagiers die alleen zijn wel.

PVV definieert wat Islam is

PVV-er Martin Bosma vertrouwt moslims niet omdat ze moslim zijn. Tegelijk meet hij zich het recht aan om te bepalen wat een echte moslim is. In het interview van zaterdag stelt hij dat “een moslim die de uitgangspunten niet serieus neemt, staat direct buiten de traditie.” En Martin Bosma weet wel wat de uitgangspunten van de islam zijn. Dat heeft hij op gezag van Al-Qaradawi, volgens Bosma de belangrijkste levende islamitische denker.
Het wachten is nu op moslims die uitleggen dat ze wel degelijk in de islamitische traditie van filosofisch debat, verschillende scholen en verschillende Koran- en hadith-interpretaties staan. Op moslims die putten uit de geschriften en preken van de talloze denkers, dood en levend, die hebben gezocht naar de diepe betekenis van islam. Op mystici die vertellen dat jihad ‘innerlijke strijd’ betekent en niks met geweld tegen anderen te maken heeft, op gelovigen die toelichten dat taqiyya een geruststelling is die hen toestaat onder dwang te ontkennen dat ze moslim zijn.
Als wij ons door een fanatieke moslimhater uit laten leggen wat de islam is, als we meegaan in de cirkelredenering dat islam intrinsiek verraderlijk is, en dat goede moslims dus niet bestaan (zodat geen enkele gelovige moslim nog de kans krijgt het goede van de islam aan te tonen), leggen we onszelf een bizarre blikvernauwing op. Kennelijk zijn we niet erg ver gekomen sinds er mensen op de brandstapel stierven omdat ze kerkelijke dogma’s in twijfel trokken. De aarde is plat omdat een belangrijk man dat zegt.

Inception

Ik hou helemaal niet van actiefilms, maar in die soort is Inception wel leuk. Niet spannend maar wel spectaculair, een gelegenheid om prachtige stadslandschappen te laten zien en af en toe op de kop te draaien, geweldige ontploffingen, zwevende mensen. Het verhaal zit ook goed in elkaar, je kan het net niet genoeg volgen om het te betrappen op onlogische wendingen. Wel enerverend, dat dromen. En teveel geschiet maar ja, daar is het een actiefilm voor.

El secreto de sus ojos

Een goeie film, indrukwekkend. Goed gespeeld, de camera dicht op de huid, goeie dramatiek. Een thriller tegen een politieke achtergrond van onrecht, zonder opdringerige politieke boodschap. Spannend vanwege de levensvragen die aan de orde zijn, maar ook zonder duiding gewoon een goed verhaal.