het goede voorbeeld

Voor me uit fietsen twee agenten, ‘politie’ in fiere fluorletters op de schouders. Ze dragen helmpjes maar ze slalommen geoefend om obstakels heen, nemen de bocht ruim over de rijbaan in plaats van het haakse fietspad en één van de twee heeft geen licht. Net echte fietsers. Als ik ze inhaal giechel ik ‘u heeft geen licht’ en ik krijg een agressieve snauw terug. Geen humor. Andersom had ik op z’n minst kunnen gaan lopen, of gewoon zestig euro dokken.

Gelijkheid...

Zonder geloof, hoop of liefde is het leven wel erg triviaal. Ik denk dat mensen daar onzeker van worden, ze weten dat hun leven, dat zijzelf, triviaal zijn. We willen zo graag iets zíjn.
Iets zíjn, iets voorstellen, dat betekent het hebben van een identiteit. Tegenwoordig zijn het de media die je een identiteit kunnen verlenen. Het gaat om bekendheid, gezien worden door zoveel mogelijk mensen. Voor de miljoenen voor wie fifteen minutes fame niet zijn weggelegd blijft gelukkig nog het fan-schap over. Door fan te zijn van iemand kan je je met die persoon identificeren, deel je alsnog een beetje in de bekendheid. Alleen gekend worden betekent dat je er toe doet.
Als je het niet eens op kan brengen om iemands fan te zijn, blijft slechts jaloezie over. Wie denken die bekende mensen wel dat ze zijn? Ze moeten hun kop maar weer gauw onder het maaiveld steken, dan voelen we ons weer lekker gelijk.

NRC

De nrc meent een paradox te ontwaren: uit onderzoek blijken krantenlezers weinig waardering op te brengen voor stoer taalgebruik, en toch groeit de PVV. Duhuh, alsof PVV-kiezers een krant lezen!?

Integratiedebat

In de afgelopen tien jaar is, onder invloed van de 9/11 aanslag, het debat over buitenlanders in Nederland verschoven van een debat over ‘migratie’, via ‘allochtonen’, naar ‘de islam’. Daarmee is de probleemanalyse verschoven van de vraag of de Nederlandse economie en het sociale zekerheidsstelsel de toestroom van buitenlanders wel aan kon (migratie), via de vraag of allochtonen wel voldoende in de Nederlandse cultuur pasten en of zij niet voor specifieke veiligheidsproblemen zorgden, naar bescherming van abstractere ‘typisch Nederlandse’ waarden, normen en overtuigingen.
Dat betekent dat integratie in eerste instantie betrekking had op de economie, vervolgens op criminaliteit en overlast, en uiteindelijk op de Nederlandse cultuur en rechtsstaat.

Spreken over ‘buitenlanders’ of over ‘Marokkanen’ of ‘Antillianen’ wordt in Nederland veelal direct geassocieerd met racisme of fascisme. Zulke termen roepen zoveel emoties op dat er geen debat kan plaatsvinden. Het integratiedebat wordt daardoor met omfloerste en eufemistische woorden gevoerd, en het discours van degenen die tegen buitenlandse invloed op Nederland zijn, wordt acceptabel doordat het over acceptabele onderwerpen lijkt te gaan: de vaderlandse geschiedenis, Joods-Christelijke waarden, de verworvenheden van de rechtsstaat. Neveneffect daarvan is wel dat degenen die debatteren over buitenlanders, definiëren wat die geschiedenis, waarden en verworvenheden dan precies zijn. Voor iedereen die andere opvattingen heeft is het bijzonder moeilijk om het initiatief terug te nemen, vanwege de associatie met ‘extreem-rechts’.

Het acceptabele discours heeft ook tot gevolg dat extreem-rechts niet meer extreem wordt gevonden. Omdat de gevestigde politieke stromingen en intelligentsia nagelaten hebben om problemen met de integratie van buitenlanders te benoemen, zijn zij na het electorale succes van Fortuyn terughoudend bij het bestrijden van rechts-extremisme. Bovendien hebben die rechts-extremismen het over legitieme onderwerpen.
In de nabije toekomst zal er steeds meer politieke druk ontstaan, onder het mom van bescherming van Nederlandse waarden en van de rechtsstaat, om de rechtsbescherming van individuele burgers (van verdachten!) minder stringent te maken. Het risico daarvan is dat er een vicieuze cirkel ontstaat van het in de hoek drukken van bevolkingsgroepen, toenemende uitsluiting leidt tot toenemende normoverschrijding, en daarmee wordt bevestigd dat die bevolkingsgroepen inderdaad een probleem voor de samenleving vormen.

Spiegeltje spiegeltje aan de wand

Ik herken mezelf in een column waarin een venijnig beeld van hoogopgeleide liberalen wordt geschetst. In een filmpje waarin facebookers te grazen worden genomen. Een cabaretier steekt de draak met mijn type. Auw. Maar ik ga er niks anders door doen. Hooguit heb ik wat meer compassie, met domoren, huichelaars en schreeuwlelijkerds.

Griep

Als ik als een kind word behandeld ga ik me gedragen als een kind. Tante overheid probeert me op te voeden zodat ik m'n handen ga wassen en een stapje achteruit zet zodra iemand kucht. Mensen ter begroeting zoenen kan natuurlijk al helemaal niet. Heel kinderachtig, ik ben nog nooit zoveel kennissen enthousiast om de hals gevlogen. Als ik eerlijk ben hoop ik er op dat ik iemand bij de overheid tot frustratie kan drijven, oog om oog tand om tand tenslotte. Laat ik me maar niet druk maken om de tonnen publiek geld die weer eens in de postbus-51-put gestort zijn.

RMO bundel Polarisatie

Aardige bundel essays, al zijn ze niet allemaal even lezenswaardig. Met name het essay van Tsjalling Swierstra en Evelien Tonkens, 'Gebrek aan zelfrespect, orde en zingeving' sloeg bij mij wel aan. Ook Halleh Ghorashi, 'Polariseren in het Nederland van nu betekent olie op het vuur'.
Het jammere van dit soort bundels is dat het waarschijnlijk alleen gelezen wordt ter bevestiging van al bestaande ideeën, daar ben ik vast niet de enige in. Kan ook niet anders want er doemt niet echt één duidelijke boodschap uit de hele bundel op, het kabbelt allemaal een beetje door als een staande receptie na een themamiddag. Maar toch, het inzicht dat de moderne verliezers behoefte hebben aan duidelijke leiders die vooral eenvoudig vertellen wat er moet gebeuren, blijft me bij.
hier de RMO pagina