Je moet het gelezen hebben vind ik, maar het was wel nogal langdradig. Te chronologisch en te volledig, ik deed er twee maanden over. En dat terwijl ik al wist hoe het afliep: nog meer oorlog, nog meer armoede en ziekte en lijden en de elite die daar geen enkele boodschap aan had.
Tuchman schreef dit boek in de jaren '70 en toen noemde ze het al een 'spiegel'. Een halve eeuw later is dat nog steeds heel erg waar, het lijkt wel een persiflage op de hedendaagse ontwikkelingen. Onze legeraanvoerders rijden niet langer op paarden en het zijn niet langer dorpen en steden die uitgemoord en platgebrand worden, maar zulke details doen niet ter zake. Nog altijd worden hele volkeren nietsontziend van hun eigendommen en woningen beroofd, gemarteld en vermoord. Door mannen die koste wat kost aan de macht willen blijven en die vaak niet eens militair-strategisch inzicht hebben. Die in elk geval lijden aan zelfoverschatting en narcisme: "the occupational disease of rulers: overestimation of their capacity to control events" merkt Tuchman op. Die de cruciale militaire deugden van orde, discipline, gehoorzaamheid en recht missen. En die, net als in de veertiende eeuw, niet leren en fouten alsmaar blijven herhalen, omdat ze de kosten van die fouten makkelijk af kunnen wentelen op armen en minderheden.
Als de geschiedenis inderdaad voortdurend rijmt zijn we voorlopig nog niet van de ellende af.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten