Midden-Limburg

Het landschap is troosteloos, de lucht is hopeloos, ik ben moedeloos. Na veertig kilometer tegen de wind in door de Heimat brengt het station geen verlichting - de trein rijdt weer eens niet dus ik moet om, een paar keer met m'n zware fiets door de mensenmassa de hoge treeplanken op en af. Alles en iedereen schiet tekort. Ik voel wel mededogen maar ik kan net zo min troost bieden als het van de andere kant verwachten. Levenslang ongedefinieerd en onvervuld verlangen. Treurnis om wat er geweest zou moeten zijn - wat er overblijft zijn enorme stallen, lelijke huizen in zeeën van door robots gemaaid gras met tuttige hekjes eromheen, stank.
Over enige tijd hoef ik hier nooit meer te zijn, nooit meer te hopen op toch nog iets moois.