dinsdag 15 augustus 2017

De innige band van koningshuis en volk



Ondanks m'n verdere overtuigingen ben ik geen republikein. Ik heb in de praktijk weinig moeite met de monarchie. De beperkte bevoegdheden van de koning, de democratische controle en de politiek neutrale invulling die Beatrix en Willem-Alexander eraan geven, geven geen aanleiding om me druk te maken voor een gekozen staatshoofd.
Dat verandert wel op de dag dat de Oranjeverering me door de strot geduwd wordt en emoties van trots en ontroering bij het horen van het Wilhelmus verplicht worden.

De geschiedenis van de Oranjes geeft vooral aanleiding tot nationale schaamte lijkt me. Natuurlijk moet je warlord Willem de Zwijger in z'n tijd en context zien en onafhankelijkheidsoorlogen worden uiteindelijk altijd door de winnaars gevierd. Het lijkt me wel onjuist om alle credits voor de vrede van M√ľnster aan hem en zijn familie te geven.
Wat dan wel weer echt bij de Oranjes ligt is de moord op de De Witt broers. Ook dat waren geen heiligen maar de mob was alles wat je met democratie, rechtsstaat en humanisme wil vermijden.
Ook de aspiraties van latere Oranjes, tot en met Wilhelmina aan toe, botsten voortdurend met liberale pogingen om vrijheid, gelijkheid en solidariteit in staatsinstituties vast te leggen.

Het lijkt me zinvoller als kinderen op school leren over de wordingsgeschiedenis van ons prettige land, dan dat hen de vrij bizarre tekst en foeilelijke melodie van een propagandalied wordt ingestampt.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten