Fietsersfront

Als brugklassers hadden we af en toe last van kuddes wielrenners, asociaal en met hoge snelheid duwden ze ons van het smalle fietspad. Inmiddels zijn de fietspaden breder en de wielrenners wat beter opgevoed lijkt het. De hedendaagse pest op het fietspad zijn de gemotoriseerde tweewielers. Ebikes, ebakfietsen en fatbikes maken het fietsen bijzonder onplezierig en soms ronduit gevaarlijk. Ze nemen alle ruimte in, steken geen handen uit, snijden je van rechts en links of duwen je eenvoudig de berm in en er wordt spookgereden dat het een lieve lust is. Vaak goed geconcentreerd op de smartphone.

Mijn grote zorg is dat echte fietsers over één kam geschoren worden met gemotoriseerde twee- en driewielers. Dat wij straks ook helmplicht of maximum snelheid krijgen, dat we allemaal staan te dringen bij hetzelfde stoplicht waar altijd te weinig opstelplaats is en dat juist wij boetes krijgen omdat we nou eenmaal makkelijker te vangen zijn. Terwijl e-voertuigen milieuonvriendelijk, gevaarlijk en nauwelijks gezond zijn - ik geloof er niks van dat ze auto's en brommers substitueren want veel van die ebikes worden door kinderen onder de zestien bereden of er zitten drie kinderen in een bak die anders netjes naast pa of ma hun eerste trapjes op een echt fietsje zouden leren.

Gemotoriseerd verkeer hoort op de rijbaan, in de bebouwde kom althans waar de maximum snelheid niet meer dan 30 km/uur zou mogen zijn. En je kan er nog zo hip 'e' voor zetten maar het is toch echt gemotoriseerd, ook al is de aandrijving electrisch. Geef het fietspad terug aan echte fietsers!

Overgang 3

Als de overgang bedoeld is om mentaal te wennen aan het feit dat je lijf niet langer sterk slank en soepel is, dan is het mislukt. Berusting is nog lang niet aan de orde maar ondertussen is er geen weg meer terug. Domme opmerkingen van jonkies die menen dat leeftijd alleen tussen je oren zit maken me woedend. Mannen die roepen dat je gewoon harder moet trainen drijven me tot razernij. Machteloos stel ik vast dat je je helemaal het schompes kan trainen en jezelf lustig met hormonen kan besproeien en dat je dan toch overal hangende lellen krijgt, elk gewricht enorm pijn doet en je gewoon geen fut hebt om weerstand aan die heerlijke chocolaatjes te bieden.
Hoe heet deze fase eigenlijk? De wanhoopsfase? De sjagrijnige-en-altijd-boos fase? De opgeeffase? In ieder geval dekt post-menopause helemaal niks en bejaard ben ik voorlopig ook nog niet. Zelfs mijn moeder van drieeëntachtig voelt zich nog niet bejaard, en oud voelde ik me al toen ik voor m'n vijftigste de flinke rugpijn had.
Dokters noch psychologen kunnen helpen. Alleen gezellig klagen met vriendinnen die hetzelfde lot ondergaan, en af en toe een snik om alles wat je kwijt raakt, biedt een beetje soelaas. Het is de klaagfase.

Vernielzucht

Er zijn al tijden debatjes over de vraag of Amerika's president Trump gek, dom of gemeen is, maar nooit wordt daaropvolgend geconcludeerd hoe onze politici zich dan dus tot de VS zouden moeten verhouden. Terwijl het ongeacht de drijfveren van de persoon Trump wel duidelijk is dat hij een vijand is van democratie, van recht en van Europa. Zijn bondgenoten zijn andere strongmen, olie en Big Tech, dat zou al bijna genoeg moeten zijn om onze conclusies te trekken.
Het is niet alleen genant dat we ons paniekerig blijven onderwerpen in onze afhankelijkheid in plaats van radicaal te staan voor de waarden van democratie en (internationaal) recht, het is ook gevaarlijk. Over korte tijd nemen ook in de EU de extreem-rechtse partijen de macht overen dan worden we niet alleen vanuit het oosten en vanuit het westen bedreigd maar ook nog eens van binnenuit. De vernieling van alles wat de wereld leefbaar maakt is niet meer te stuiten als er niemand meer is die dat wil.